Kjærleik i Koronaens tid

DEBATT: Samstundes går eg rundt og kjenner på ein tristesse. Eit sakn. Nesten som svolt. Ein slags «I cry for you Las Canteras». Som om noko har gått i knas, skriver Jarl Wåge.

Skrevet av: Jarl Wåge

Å, ja då. Eg veit. Tittelen er eit ran. Ei frykteleg omskriving av Gabriel Garcia Màrquez sin udødelege roman «Kjærlighet i koleraens tid». Men kva gjer ein ikkje i krisetider når ein har gått hen og forelska seg.

For det har eg gjort. Ikkje himmelstormande. Ikkje av den typen som slår beina under deg og får deg til å sveve til du trur du er på veg til evig lykke. Ikkje springe bortover kløvereng-forelska. Dette er meir prosaisk. Meir gammalmannforelsking. Begge beina på jorda-forelsking. Eg er forelska i Gran Canaria, generelt. I Las Palmas. I strandpromenaden og stranda, Las Canteras spesielt. Kåra av eit amerikansk reisemagasin til verdas beste bystrand. 

Fire kilometer med yrande folkeliv. Cafèar, barar og restaurantar på rekkje og rad på eine sida. Uendeleg Atlanterhav på andre. Barnevogner, rullebrett, rullestolar, politifolk på Segway. Sandkunstnarar i verdsklasse. Gatemusikantar av ymse nivå. I eine enden av stranda fangar bølgjesurfarar den ultimate bølgja og rir henne til ho ikkje har kraft att.  

Og eg er forelska i det kanariske folket. Medan eg var på mi årlege klimaflukt der i vinter, sat eg på på ein restaurant langs promenaden. Ved bordet ved sidan av ein gjeng finnar. Finsk fjernsynsteater-dystre, trauste, grå. Finnane er kåra til verdas lukkelegaste folk. Dei bur i eit av dei tryggaste og best organiserte landa i verda. 

Ved eit anna bord ein gjeng spanjolar. Ungar, ungdomar, vaksne, gamle. Livlege. Pratsame. Smil og latter. Kyss-kyss-kyss på begge kinn. Varme klemmar. Og eg tenkte. «Korleis måler ein lykke?»

Det andre året eg tilbrakte vinteren der dumpa eg innom eit stort apotek i nærleiken, trekte kølapp og hamna ved kassa til ei smilande kvinne i førtiåra. Då eg spurte om ho hadde ein ansiktskrem som heiter «Minus 20 år», tok det heilt av. Vi flira og lo, og ho hadde ikkje berre ein ansiktskrem å by på. Då eg hadde kjøpt kremar eg ikkje ein gong visste eksisterte, dukka ho ned bak disken og kom opp med milde gåver i form av tuber og flasker eg absolutt måtte ha. Eg vandra derifrå med lettare lommebok, tyngre sekk og eit fårete, lykkeleg smil rundt munnen. 

Det har blitt mitt stam-apotek. Kvar gong eg stikk innom, er ho straks på pletten og vinkar meg bort til si kasse, og så har vi det gåande igjen. Eg har kremar nok til minus seksti år. Ofte har eg undra meg over kvifor ho gjev ein aldrande nordfjording med haltande spansk ei slik royal behandling. Det er i alle fall ikkje guteaktig sjarm eller tjukt blondt hår som gjer det. Eg har konkludert med at ho ganske enkelt er eit genuint kanarihyggeleg menneskje.

Ein dag i vinter sat eg på ei uteservering med bare fem bord og nytte ein drink og utsikta mot havet. Eg fekk det siste bordet. Eit par sto og såg etter plass, så eg vinka dei bort til bordet mitt og bytta stol så dei fekk sitte ved sida av kvarandre. Plutseleg sa dei at dei ville spandere ein drink på meg. Vi kom i hyggeleg prat. Då det var tid for meg å gå og betale for det eg hadde kjøpt, sa kelneren at rekninga var betalt!

Statsministeren erklærte unntakstilstand i heile Spania då koronaepidemien gjorde sitt inntog. «Om to dagar blir det portforbod», sa han. Dagen før nedstenging gjekk eg igjen langs Las Canteras. Noko var endra. Eit alvor. Ein slags resignasjon. Ikkje flokkar av ungdommar i ivrig leik på stranda. Tome solsenger. Venneflokkar og familiar sat ikkje tett i tett på restaurantane. Det var lenger mellom bølgjesurfarane. «Finsk tv-teater-dystert», slo det meg plutseleg.

Eg åt eit siste måltid på nærrestauranten min. Der hadde kelnarane Begoña og Cintia funne vegen til hjartet mitt. Kvar einaste gong eg kom innom, var det klem og kyss på begge kinn. Gjekk eg forbi med vennar, kom dei ut og serverte klem og kyss til dei òg. Denne siste dagen var dei urolege. Redde. Auga var triste. Korleis skulle dei klare å brødfø familien? Ville restauranten overleve? Vi heldt avstand denne gongen. Då vi baud kvarandre «hasta la vista», tørka vi tårer, la handa over hjartet og meinte det.

Dagen etter var det unntakstilstand. Gatene var folketome. Alt var uvisse. Plutseleg ville eg vekk derifrå. Kjenne på tryggleiken av å ha familie i nærleiken. Vere i min eigen heim. Etter mykje om og men fekk eg siste setet på eit SAS-fly. Endeleg kunne eg låse meg inn i mitt eige husvere. For ein vidunderleg lettnad. Som å bli berga på land etter forlis.

Samstundes går eg rundt og kjenner på ein tristesse. Eit sakn. Nesten som svolt. Ein slags «I cry for you Las Canteras». Som om noko har gått i knas. Bilde for mitt indre blikk. Varmen som stryk meg over kinnet. Kaskadar av vatn innover Canteraen når havet er opprørt. Barnebarn arm i arm med ein gammal, vindskeiv bestefar. Lystavla som fortel om 28 grader i januar. Solnedgangane som set himmel og hav i brann. I tankane vandrar eg fram og tilbake langs promenaden. Vassar i strandkanten. Tiner opp.

Og eg veit: Eg skal, vil, må attende dit. Prøve å leite opp restar av det som var. Kjøpe fleire ansiktskremar. Gje ein klem til dei eg har så inderleg lyst å gje ein klem. Ganske enkelt vere ein del av det på nytt.