Denne veka er det Eurovision Song Contest (ESC) for alle penga. Frå eit land som kan kallast alt anna enn demokratisk.
Frå eg var lita jente har eg elska denne konkurransen. Eg har høyrt deltakarar synge om politikk, fred og krig. Men det er ikkje på grunn av djupe songtekster eg har elska konkurransen. Eg har elska han fordi han har gjort meg grunnleggjande glad.
Brot på menneskerettar gjer meg grunnleggjande trist. For ei jente som bekymringslaust har vakse opp i Noreg, er det vanskeleg for meg å tenkje korleis det er å leve i eit land som Aserbajdsjan.
Aserbajdsjan har lagt ned milliardar av kroner for å ruste opp landet sitt sidan sigeren i fjor. No skal dei framstå som eit glamorøst og demokratisk land der alt er velstand. Det er lettare å bli fascinert av glitter og glamour, enn det er å engasjere seg i aktivistar bak gitter.
Når vi veit at folk har blitt kasta ut av heimane sine utan varsel fordi myndigheitene skal byggje scene til årets mest glamorøse show, då påverkar dette konkurransen.
Når den ikkje-demokratisk valde presidenten bestemmer at kona skal leie arrangementskomiteen for ESC, og svigersonen skal delta som pauseinnslag, er det vanskeleg å oversjå at dette landet ikkje er demokratisk.
Mange homofile er store fans av Eurovision Song Contest. Når vi veit at homofile blir trakassert og diskriminert i dette landet, og dei blir fråråda å vise sin kjærleik offentleg, er det vanskeleg å berre sjå showet og ikkje forholda for homofile i Aserbajdsjan.
Når vi får servert historia om den kvinnelege journalisten som avslører korrupsjon, og myndigheitene difor publiserer ein intim sexfilm av ho, er det vanskeleg å berre sjå ESC, og ikkje korleis det er i dette landet elles.
Å tenkje seg eit land der du kan bli arrestert eller utsett for vold på grunn av meiningane dine, der aktivitet på internett blir overvaka og der ein ikkje kan få skrive det ein vil, er vanskeleg.
Eg elskar Melodi Grand Prix, men eg elskar grunnleggjande menneskerettar meir.
Eg håper vi denne veka kan setje søkelys på manglande demokrati, ytringsfridom og brot på menneskerettar i det landet heile Europas augo er retta mot.
Kan vi denne veka auke kunnskapen om menneskerettar og demokrati, og slik gjere verda litt betre, har vi fått noko meir ut av konkurransen enn berre glitter og glamour.
Blåmandag
[...]
Innlegget er også merket med:
Publisert i Dagsavisens papirutgave samme dag.